Jan Lechoń: Wielkanoc

                                                                                                                                       Droga, wierzba sadzona wśród zielonej łąki,
                                                                                                                                       Na której pierwsze jaskry żółcieją i mlecze.
                                                                                                                                       Pośród wierzb po kamieniach wąska struga ciecze,
                                                                                                                                       A pod niebem wysoko śpiewają skowronki.

                               Wśród tej łąki wilgotnej od porannej rosy,
                                       Droga, którą co święto szli ludzie ze śpiewką,
                         Idzie sobie Pan Jezus, wpółnagi i bosy,
                                          Z wielkanocną w przebitej dłoni chorągiewką.

                                                                 Naprzeciw idzie chłopka. Ma kosy złociste,
                                                               Łowicka jej spódniczka i piękna zapaska. 
                                                            Poznała Zbawiciela z świętego obrazka,
                                                               Upadła na kolana i krzyknęła: „Chryste!”.

                                Bije głową o ziemię z serdeczną rozpaczą,
                                        A Chrystus się pochylił nad klęczącym ciałem,
                                                     I rzeknie: „Powiedz ludziom, niech więcej nie płaczą,
                                                       Dwa dni leżałem w grobie. I dziś zmartwychwstałem.”